We wszystkich starożytnych przekazach, mitach czy legendach roi się od wszelkiego rodzaju bogów. Bogowie ci mieli jedną wspólną cechę bez względu na to gdzie się pojawiali. Przybywali z niebios i wyglądali jak ludzie. Różnica pomiędzy nimi a ludźmi polegała tylko na tym, że potrafili oni czynić CUDA. W dzisiejszym pojęciu cudem określa się, coś co jest faktem ale nie potrafimy go wytłumaczyć w oparciu o posiadaną wiedzę. Dzisiejsza wiedza wyjaśnia wiele rzeczy które kiedyś uznawano za cuda i nikt już więcej nie określa ich mianem cudu, (np. zjawisko zaćmienia słońca czy księżyca). Określanie tych osób mianem bogów jest więc bardzo mylące w kontekście interpretacji Boga Jedynego. Bóg Jedyny nie posiada liczby mnogiej, więc wszędzie tam gdzie słyszymy o bogach musimy sobie zdawać sprawę o czym mówimy. Natomiast Bóg Jedyny jest określeniem Stwórcy wszechświata (wszystkiego co na niebie i ziemi).

    Dlaczego o tym tutaj piszę? W dzisiejszych czasach nie ma już możliwości opierania się tylko na wierze. Postęp wiedzy w obecnych czasach jest bardzo szybki. Nikt już z młodego wykształconego pokolenia nie będzie w nic wierzył jeżeli nie będzie o tym przekonany. Dlatego argumenty i definicje muszą być coraz bardziej logiczne i przekonywujące.

            Wracając jeszcze do definicji Boga Jedynego musimy sobie zdać sprawę, że chodzi tutaj o prawa natury w oparciu o które powstało wszystko we wszechświecie jak i na ziemi.

             Prawa te obowiązują wszystko i wszystkich bez żadnego wyjątku. One więc są naszym bogiem.

             Każdy inteligentny człowiek bez względu na przynależność religijną musi się zgodzić z tą definicją, a wszyscy ateiści również muszą ją zaakceptować. Nie mamy już więc więcej podziału na wierzących i nie wierzących ponieważ prawa te dotyczą wszystkich i wszędzie.